Iewhl, tieten.

Er was weer feministische #ophef deze week. De HvA besloot het faculteitsmagazine te verbannen omdat er blote borsten op de voorkant stonden, waardoor er weer eens een Free the Nipple discussie ontstond. Omdat ik het nogal hilarisch vind dat zakjes vet waar melk uit komt zo geseksualiseerd worden dat HBO-studenten er niet aan blootgesteld mogen worden, besloot ik eens het één en ander uit te pluizen. 

IMG_1518

(meer…)

De dingen die feminisme voor mij heeft verpest

Ik ben een feminist. Niet zo maar eentje, maar een rasechte. Hoewel ik makkelijk kan toegeven dat het mijn leven op veel punten enorm verrijkt heeft, zijn er ook een aantal dingen die feminisme voor mij verpest heeft. Hierbij een lijstje (inclusief grote knipoog) met van alles waar ik anders tegenaan kijk sinds ik mezelf als feminist zie.

Vrouwen slingeren hun bh’s in het rond. Zij zijn immers feminist en hoeven deze dus niet meer te dragen. Bron: www.marleenhogendoorn.nl

(meer…)

Over mannen en het ontkennen van slecht gedrag.

In Nederland wordt volgens een onderzoek door de Universiteit Maastricht in samenwerking met Rutgers en SOA Aids Nederland één op de vijf jonge vrouwen (tussen de 12-25) verkracht. Zelf willen zij dit niet in alle gevallen verkrachting noemen, dus geven ze aan dat één op de vijf vrouwen tussen de 12 en de 25 ooit onvrijwillige seks heeft gehad. Toch schreeuwen alle mannen van de hoogste daken, kijk naar #zeghet, dat ze nooit een vrouw zouden verkrachten en dat het dus automatisch in veel gevallen een leugen of een overdreven waarheid zou zijn. 

(meer…)

Een open brief.

Bijna een jaar geleden ben ik op een Tinderdate verkracht. Ik heb (enigszins naïef) toegegeven aan een eerste afspraak bij hem thuis, mede omdat hij mij beloofde dat er niks zou gebeuren. Ik heb heel erg lang gedaan alsof deze gebeurtenis geen impact heeft gehad op mijn leven, vooral omdat ik niet durfde toe te geven dat ik zwak genoeg was om een slachtoffer te zijn. Drie maanden nadat het gebeurd is heb ik het aan mijn ouders verteld, en hier pas is de emotie losgekomen. Ik kon ineens niks meer. Op slechte dagen kwam ik mijn bed niet uit, op goede dagen kon ik van geluk spreken als ik boodschappen kon doen. Voornamelijk door geweldige steun uit mijn directe omgeving en het opschrijven van mijn gevoelens ben ik op een punt gekomen waarop ik er makkelijker over praat, en waarop ik met een glimlach kan zeggen dat ik weer vijf dagen per week naar school ga en het makkelijk volhoud. Wat er gebeurd is heeft in zo veel aspecten een gigantisch negatieve invloed op mij gehad, maar ik durf voorzichtig te zeggen dat hoewel ik dit altijd met me mee zal dragen, ik er misschien wel sterker uit ben gekomen dan ooit tevoren. Ik durf te schrijven, ik durf mijn mening te geven, ik weet wat ik wil met mijn leven en ik weet welke boodschap ik over wil brengen. Ik weet dat ik jonge meiden op de hoogte wil brengen van de gevaren die vrouw zijn met zich mee kan brengen, maar ik wil ze ook meegeven dat ze zelfwaarde moeten hebben en dat ze zelf moeten bepalen wat ze doen. Ik wil een stempel op de maatschappij zetten, een stempel die er misschien wel voor zorgt dat de schuld voor verkrachting niet meer bij vrouwen komt te liggen, maar bij de man zelf. Een maatschappij die het toelaat dat jonge meiden over straat kunnen in korte rokjes zonder nagefloten te worden, of zelfs betast. Een maatschappij waarin iedereen gelijk is, of je nou man of vrouw bent, blank of getint, homoseksueel of heteroseksueel, en waar je ook vandaan komt. De eerste stap in die richting is een open brief aan mijn verkrachter, gericht aan de rest van de wereld. Ik hoop dat jullie zien hoe veel dit kan doen met een mens, en dat het lang niet altijd zo zwart-wit is als in de media verteld wordt.

Beste verkrachter,

Ergens hoop ik dat je deze brief op een dag leest. Dat je nietsvermoedend over je tijdlijn scrolt en dat je de link aanklinkt, mijn gezicht ziet en schrikt. Ik hoop dat je met trillende handen verder scrolt, en leest over de impact die jouw gedrag op mij gehad heeft. Ik ben niet eens boos. Hoewel mijn omgeving dit ten zeerste tegenspreekt, weet ik dondersgoed dat ik een aandeel heb gehad in wat er gebeurd is. Je hebt me niet gedrogeerd, je hebt me niet geslagen, ik durfde gewoon geen nee meer te zeggen. Ik hoop dat je kan begrijpen dat iemand die zo dronken is niet meer voor rede vatbaar is. Dat iemand die door angst niet meer in staat is om fysiek nee te zeggen of iemand een klap te verkopen, daarmee niet altijd ja zegt. Dat seks plezierig voor twee partijen hoort te zijn, en dat het feit dat jij doorging terwijl het voor mij al lang niet meer plezierig was en ik dat merkbaar maakte in feite strafbaar is. Ik ben niet eens boos. Ik ben niet boos om wat je mij hebt aangedaan, wat voor stempel je op mijn leven hebt gedrukt en hoe ik nooit meer met een jongen over straat kan lopen zonder een stemmetje in mijn achterhoofd te horen dat zegt dat hij hetzelfde is als jij. Dat jij mij misschien niet meer herkent of wilt herkennen, maar dat ik je vaker tegenkom op straat dan me lief is, en dat ik dan een paniekaanval krijg. Waar ik wel boos om ben, en dat is wel degelijk gericht aan jou, zijn de reacties die ik uit mijn omgeving heb gehad. Volgens mijn omgeving is mij dit niet overkomen, maar ben ik ernaar op zoek gegaan. Mijn gedrag met mannen (dat overigens helemaal niet zo promiscue is als die opmerking doet blijken) zou zo impulsief en naïef zijn dat ik kon verwachten dat er zoiets zou gebeuren. Bij deze wil ik een grote middelvinger naar die mensen opsteken, en ook naar jou. Ik heb hier niet om gevraagd. Ik ben niet bij jou op de bank komen zitten met mijn fles wijn om verkracht te worden. Ik heb van tevoren aangegeven dat ik geen seks wou hebben en dat mijn volmondige nee met mijn nuchterheid mee de deur uit is gegaan betekent niet dat ik hierom heb gevraagd, dat ik er ondanks mijn tranen stiekem toch wel van genoten heb, of dat ik me aanstel als ik zeg dat ik er nog steeds last van heb .

Aan de andere kant ben jij de rede dat ik me ben gaan verdiepen in feminisme. Door jou heb ik eindelijk een plek gevonden in de samenleving waar ik me prettig bij voel. Iets om achter te staan en om mezelf volledig voor te geven. Je hebt me een doel gegeven in het leven, hoe krom dat ook klinkt. En dat is precies waarom ik jou als voorbeeld ga gebruiken. Niet om alle mannen weg te zetten als rotte appels, want dat zijn ze niet, maar om types als jou misschien eens te laten inzien dat het niet altijd ja betekent als een vrouw geen nee zegt. En dat doordrammen, manipulatie en inspelen op iemands dronkenschap nooit oké zijn. Ik wil je niet alleen gebruiken als voorbeeld voor die mannen, maar juist ook voor alle meiden en vrouwen die ooit iets hebben meegemaakt waar ze door gekwetst zijn. Om te laten weten dat ze niet alleen staan, en dat ze hun verhaal moeten vertellen zo lang ze zich daar zelf prettig bij voelen. Ik wil je gebruiken om een bericht te sturen naar iedereen die denkt dat verkrachting geen probleem is in onze huidige samenleving, en om iedereen die weet dat dit wel zo is een stem te geven. Je hebt me ambitie gegeven, de wil om iets te doen met mijn leven en vooral de wil om een verschil te maken in de maatschappij.

Een open brief aan Ruthie Friedlander (Ik. Vind. Je. Kortzichtig.)

Gister stond dit artikel ineens op mijn timeline. Mocht je het nog niet gelezen hebben, het is de moeite niet waard. Het is namelijk het 666ste artikel dat op Elle verschijnt waarin vrouwen andere vrouwen belachelijk maken om de kledingkeuzes die ze maken. Het woord empowerment staat namelijk niet in het woordenboek dat ze gebruiken bij Elle, en het is toch veel leuker om andere vrouwen af te kraken in plaats van samen te staan?

openbroef

Bron: elle.nl

(meer…)

How to save a life #2

In mijn vorige post vertelde ik uitgebreid over mijn nachtmerrie. Mijn haar verpest, moeten afknippen en al met al ontzettend huilen. Ook vertelde ik dat ik mijn uiterste best ging doen om het te fixen voordat ik voor een pixie cut zou moeten gaan, en bij deze kan ik met trots mededelen dat dat gelukt is.

(meer…)

How to save a life #1

Deze week heb ik naar aanleiding van een impulsieve beslissing de grootste horror die elk meisje kan doormaken, doorgemaakt. Je haar een hele andere kleur verven lijkt leuk en aardig, tot je met de helft van het volume in je handen staat en de tranen over je wangen beginnen te stromen.

(meer…)